Minder dan 2015 dagen vóór 2015
Waarom we op 11 september naar Gent afzakken
De wereld in verwachting!
Het is 2010 en de tijd loopt. Halen we het of niet? Tien jaar na de Millenniumverklaring maken we een stand van zaken. Dat gebeurt straks ook officieel, in september, op een VN-bijeenkomst in New York. Wij zouden er zeggen dat de resultaten beneden alle peil blijven. En dat gaan we op 11 september alvast doen, zij het dan in Gent.
In het Actiedossier dat 11.11.11 uitgeeft lichten we elke Millenniumdoelstelling voor u door. We geven hier onze voornaamste bevindingen weer.

Gaat het goed met de wereld?
Ja en neen. Als we de rapporten van de Verenigde Naties en de Wereldbank mogen geloven, is de toestand ernstig maar niet hopeloos. Wij zien het minder rooskleurig. Het beeld dat de wereld de acht Millenniumdoelstellingen in 2015 misschien wel haalt, is vertekend. Haal de grote Aziatische groeilanden, met China als blikvanger, eruit en je krijgt een heel ander verhaal. De meeste Afrikaanse landen hinken zwaar achterop. De Millenniumdoelstellingen inzake onderwijs en de positie van vrouwen blijven buiten bereik. De toegang tot proper water en sanitaire voorzieningen is ondermaats. Moeder- en kindersterfte blijft veel te hoog. Bovendien strooide de financiële crisis roet in het eten. Een 'tandje bijsteken' zal echt niet genoeg zijn.

En wat doet het internationaal beleid?
De achtste Millenniumdoelstelling beloofde een internationaal beleid dat de zeven andere doelstellingen kon helpen realiseren. De score begin 2010 is ook met veel goede wil negatief. Het handelsbeleid van de grote handelsblokken, de EU incluis, blijft vooral geïnsprireerd door hard eigenbelang.


En wat de komende vijf jaar?
Komt er door de relatieve mislukking en de veranderende internationale context sleet op de Millenniumdoelstellingen? We zetten de obstakels op een rijtje.

• De Millenniumdoelstellingen komen in de schaduw te staan van ‘grotere en meer dringende wereldproblemen’, zoals de klimaatverandering. 
• De lage inkomenslanden kunnen amper politiek gewicht in de schaal werpen. Grote landen als China, India of Brazilië schuiven op naar een andere categorie. 
• De ongelijkheid tussen en in de landen zelf groeit, en dat is wellicht het belangrijkste obstakel. Actoren als de Wereldbank gaan ook grotendeels voorbij aan de ongelijke machtsverdeling tussen landen, en aan de machtsconcentratie bij grote privébedrijven en financiële groepen. 
• De donoren stellen steeds vaker dat bepaalde landen voor de financiering van hun ontwikkelingsnoden eigenlijk geen hulp meer nodig hebben, en dat ze de eigen middelen beter moeten verdelen in het land zelf. Met andere woorden, het zou dus vooral 'hun eigen schuld' zijn. 

Er is dus nog heel wat werk aan de winkel. En net daarom mogen we de moed niet laten zakken en moeten we nog eens met zijn allen onze stem laten horen: we hebben nog vijf jaar de tijd om het tij te doen keren. Naarmate de streefdatum 2015 dichterbij komt, is actie rond de belangrijkste eisen wat we nodig hebben! Snel en ingrijpend!